My chmury

                                                                                                                                                       Joanna Śmielowska, rysunek kredką na papierze, 2017

                                                                                                                                                                                                 https://www.smielowska.com/drawing/

krople, błyski, powidoki, szczątki

klisze w szafach, szufladach, na stole, w oknie, w albumie nieba

na fotografiach zacieki, zastygłe cienie, przesiane światło

w snach i wspak sploty imion, zatarte kontury sepii

sens mowy chmur odkrywany jest powoli

jak nocny puls deszczu, pukanie o dach ziemi

co żyło raz, żyje; wywołane rośnie 

płowieje, odchodzi na drugi krąg istnienia, powraca

drops, flashes, afterimages, remains

used up photographic plates in the drawers, on the table, in the window, in the album of the sky
photographs covered with patches and stains, solidfield shadows, sifted light
in dreams, in reverse plexus of names, worn-away sepia outlines
the meabning behind the clouds speech is revealed slowly
like nightly rasinfall pulse, knocking on the soils rooftop
what lived once, lives on; when called upon grows
fades, grows pale, entres its second circle, returns
by FUZZY translations




Więcej o miejscowości Rajskie tu: http://www.twojebieszczady.net/sor/rajskie.php

                                                       

                                                       w pierwszych słowach pytam, co z wami?

                                                                       rodzice, ciotki, kuzyni, sąsiedzi, gromado, chmury

                                                                       chmuro Zhorlakiewcz nad Kołymą, białobroda, mroźna

                                                                       chmuro Stepan szukająca diamentów Leny i Jeniseju

                                                                       chmury Maryjka i Olga głodujące na czarnoziemach Ukrainy

                                                                       chmuro Morawiecki nad kratami lwowskiego więzienia

                                                                       chmuro Oleśnicki w ucieczce przez ocean i kontynenty

                                                                       chmury rozwłóczone, wygnane, prze-ojczyste, módlcie się 

                                                                       za mną, jako i ja za was, w pierwszych słowach listu

 

 

 

*

skąd-dokąd płyną chmury? - z głębi niegdyś, ze stepów

ostre jak tatarski półksiężyc, miękka lisia czapa nad połoniną

jak złoty ikonostas Łanczyna, splecione z sobą jak szara sierść

kilimów Halicza, wytrwałe jak huculskie koniki w Worochcie

swojskie, rozparte jak wielkanocne baby cerkwi w Kozinie

osiadłe, miastowe: lwowskie, morawieckie, przemyskie, ławice

chmara chmur: Iwan, Maryjka, Stepan, Andrij, Sofia, Anna

Michał. Jan, Lubomira, Laryssa, greko- i rzymsko-katolicki rój

dusz, uniwersum, paramenty, cymelia, płyną, przez ciebie płyną

 

 

                                                                              *

                                                            pławią się końskie grzywy, chmury w bystrzach Sanu, 

                                                                                                                w rozmarynach, czosnkach, tymiankach Rajskiego

                                                                                                        klęczy pochmurna Praskowia, kołyszą nad ogrodami senne

                                                                                                                                                    obłoki kornetów wizytek Anieli, Agnieszki

                                                                                       nadciąga burzowa, popędliwa ścierka kucharki Marty,

                                                                              osy, trzmiele, świetliste zastępy obrońców powideł

                                                                                            niepewny zapach tarnin, poranne różańce porzeczek,

                                                                                                                            modły śliw, bym nie doznał gradu, wojny, moru

                                                                                                                                                                                                     ni złego                                     

                                                                                                                                                                  

 

*

przetrącony kręgosłup czasu, unicki krzyż na Hrabie

              nad Sanem wielka chmura szpaków, klucz bocianów

zamyka lato, zamglone słońce, wszystko położone na jednej szali

                    - ile waży życie? – mama strząsa

                                 krople deszczu z włosów, z rzęs, może łzy?-

                       niebo nie jest wagą – mówi - nie odważy się

płakać za nas, sam zdecydujesz, co zabrać na drogę

             jaki wymiar nadasz obłokom, dolinie, rzece 

                         jesteś tylko jednym z ich ludzkich dopływów

 

 

                                                                         * 

                                                         prężą się grzbiety bieszczadzkich chmur

                                                                                    drapią pnie jodeł, ocierają brzuchy o wzgórza

                                                                      skradają się jak leniwe koty w Rajskiem

                                                                                                                                                  ich szara sierść, dalekie, głuche pomruki

                                                                                                                  zdradzają drapieżnika

                                                                                                         krwiste krople błyskawic

                                                                                                                                            kapią im z wąsów

                                                                            w bukach, jesionach, w klonach drżą rudziki, pliszki, zięby 

                                                                                                                kwilą pisklęta liści i wojny, pełznie niewidzialne

 

 *

Mamie

z upodobania była krawcową, cierpliwie

            przyszywała urwane guziki szczęścia

                      łatała znoszony płaszcz codzienności

                                   nawlekała w palcach nitkę pogody

został mi po niej drewniany grzybek

             romanse Wertyńskiego, skłonność

                         do poprawek miłości, żylaki i halux

z dziurawego wiersza sypią się chmury, ceruję pamięć

           ręka niezgrabna, ciasne ucho, ma się na deszcz

 

 

 

                                                                                      *

                                                                   mój ojciec paroch, proch

                                                                                               leży na przykościelnym wzgórzu w Pasłęku

                                                                                      pod ciężkim szwedzkim granitem

                                                                                               z medalem Cyryla i Metodego

                                                                                       nad lekkim sercem

                                                                                               z ulotną zasługą szczerości

                                                                                      przebaczenia i prośby o przebaczenie

                                                                                               chmury dotykają kresów

                                                                                      ziemia oczu i ust, przyjaźnie

 


       

Na zwiewnych pałąkach anioły rozpięły płótna

tkały i pruły białą przędzę, wiarę w powrót                             

               niejasne intencje nieba, splątane wątki odysei                                                                   

                         blady zapis wodnych snów Bałtyku                                               

 - nie znałem przyszłości, obcy bryzie i śledziowym kutrom                                                     

cóż może pojąć bezdomny prócz czytania wierszy?                                                                         

- nad pustym wybrzeżem żagle, jaśminy, stelle maja                                           

kłębek błękitu nad Sopotem, porwana osnowa                             

po gruzłach historii ścigałem ruchome piaski chmur                                                 

 


fot. B Jaremin
fot. B Jaremin

                                                       *

nad Sanem i Bugiem poprawne, trochę polskie

nad Odrą z już jawną zachodnią opcją

nad Dniestrem jeszcze kresowe

a dalej jakby całkiem obce, ruskie,

azjatyckie, syberyjskie, chińskie

nieświadomie, może celowo?

przekraczają granice, języki

wiarę, zdradzają

plemienność

 

 


           

 

            Bagno Udzierz niegdyś eutroficzne jezioro

           wokół cherlawe brzozy, rachityczne świerki

uschła plantacja tytoniu w Smętowie

           przy poniemieckiej drodze z betonu

hasło: opanuj Gniew

           jeden autobus dziennie

                posucha – mówi młody K. – przerąbane!

          chmury na bezrobociu

zmierzamy na zachód

 

 

 

 

                                                               f                                                       

                                                                              

 

                                                                                                  fot. B. Jaremin


fot. B Jaremin
fot. B Jaremin

                                             

                                             Tak, to prawda, patrzyłyśmy długo na płonące stulecie 

                                                      Warszawę, Rotterdam, Londyn, szpiegowałyśmy

                                               nad pustynią Atakama, krążyłyśmy nad zegarem Hiroszimy   

                                                             trzymałyśmy dystans od atolu Mururoa

                                                     świadome, czujne, strwożone, cóż mogłyśmy więcej

                                               człowieka nie wstrzymują

                                                                                                          śnieżyca

                                               deszcz 

                                                            grad

 


                                                                                                                                                                                                                                       fot. B. Jaremin